Dat hoogbegaafden vaak goede cijfers halen, leren vanzelf gaat, het is één van de grootste valkuilen rondom de kennis van wat hoogbegaafd zijn betekent

De periode rondom de Cito-toetsen. Kinderen worden voorbereid, in meerdere of mindere mate, op wat komen gaat. Het is hét moment om te kijken wat je al hebt geleerd en wat je nog zou kunnen leren. Toch?

Maar waarom is er dan toch vaak zoveel gedoe rondom het Cito-circus? In de media, op school, bij de kinderen en ouders. Een goede Cito-score is verre van vanzelfsprekend voor veel hoogbegaafden. Daar raken ze vaak van in de war en anders hun ouders wel. Ik sta er echt van te kijken hoeveel er getwijfeld wordt. Is dit kind dan wel zo pienter? Waarom dat slechte resultaat voor begrijpend lezen?
Wat gaan we eraan doen? (nog meer oefenen, nog meer frustratie.)
Toch maar een jaartje over doen..nog meer herhaling..

In mijn coaching praktijk is altijd een piek in aanmeldingen te zien rondom Cito-toetsentijd. Niet alleen de kinderen ervaren spanning, ook de ouders en leerkrachten. Mensen komen op gesprek omdat de score niet best is of er zijn veel prikkels, boosheid en frustratie. Natuurlijk hebben die twijfel en onrust hun weerslag ophet kind.

Bij ons thuis proberen we er zo relaxed mogelijk mee om te gaan, en de school van onze kinderen ook. Geen brieven mee naar huis die aangeven wat je nog kunt oefenen, gelukkig. Onze jongste zoon heeft één lagere score op zijn Cito: voor spelling. Hij kan niet bevatten, dat iets simpels als spelling niet blijft hangen. Hij vertelt: ‘Ik heb de basis niet kunnen leren, het is niet in mijn hersenen blijven hangen en daarom kan ik het nog steeds niet toepassen.’ Hij wil weten hoe het komt en zal pas rust hebben als er alles aan is gedaan om dat te achterhalen. Samen met een orthopedagoog gaan we kijken wat mogelijke oorzaken kunnen zijn. Die vraag komt echt vanuit hemzelf, en samen met school hebben we besloten dat het goed is om daar aandacht aan te besteden.

Ik merk dat het voor hem ontzettend belangrijk is dat hij positief wordt gecoacht. Vanuit school, thuis en zijn omgeving. Thuis geven we onze kinderen liefde en vertrouwen in wie ze zijn.

Inmiddels heb ik geleerd dat het onmogelijk is om tegelijk moeder en coach van je eigen kind te zijn. Wat een rust en plezier geeft het ons beiden, dat hij af en toe bij een collega-kindercoach mag langskomen! Ik mag zijn moeder zijn, met alle emoties en de onvoorwaardelijke liefde die daarbij hoort.

In mijn overtuiging is het een cadeau in de vorm van opvoeding aan je kind dat hij of zij mag zijn wie hij is, met of zonder (veel of een beetje) hulp van buitenaf. Het is voor jou en je kind enorm waardevol om terecht te kunnen bij iemand die je vertrouwt, bij wie je op je gemak bent en met wie je dingen kunt delen. Een bezoek aan een coach kan een mooie manier zijn om te ontdekken welke talenten en eigenschappen jouw kind bezit en kan inzetten. Die talenten kunnen worden gebruikt voor bijvoorbeeld een toets, of bij de motivatie om iets te leren wat lastig of niet interessant is. Of om zijn eigen autonome leermanier te ontdekken. Uiteindelijk is er oneindig veel te ontdekken. Samen op zoek gaan naar die talenten en ze leren inzetten, dat is zo waardevol.

Veel prachtige kenmerken – zoals:

Creativiteit
verantwoordelijkheid
een autonome manier van denken en doen
rechtvaardigheidsgevoel
humor
motivatie en ‘eigen wijsheid’ – worden helaas niet getoetst.

Weet dat jouw kind heel veel mooie talenten en eigenschappen bezit! Als je dat ziet en daarin meebeweegt, kunnen jullie samen een lange neus maken naar alle toetsen en scores die er zijn.

Veel plezier met het genieten van je prachtige kind en jullie unieke verbinding!

Het is nog donker als mijn zoon en ik met de auto vanuit ons dorp richting de stad rijden. Op weg naar het gymnasium. Met zijn donkerblauwe rugzak op schoot zit hij naast me. Een beetje stil. Op het moment dat de auto bij school wordt geparkeerd zegt hij: mam, ik heb buikpijn’. ‘Dat begrijp ik’ is mijn antwoord. Tien jaar oud en dan al een dagje oefenen op het gymnasium. Als reactie op zijn buikpijn en spanning voel ik de neiging om hem een hand te geven als we richting school wandelen. In een korte flashback lopen we, net zes jaar geleden, hand in hand voor het eerst naar de basisschool. Ja, toen kon dat nog, nu is dat absoluut niet cool meer. Dit zijn typisch van die momenten waarop het voor mij even te snel lijkt te gaan. Ook op het hoogbegaafden onderwijs kwam versnellen aan de orde, hij is van groep 6 naar groep 8 overgestapt. Een periode van voorbereiding op het middelbaar onderwijs is aan ons voorbijgegaan. We staan hier ‘opeens’ voor de deur. De mentor wacht hem op, even een gezellig praatje en met pretoogjes loopt hij mee, die grote school in. Daar gaat hij. Een beetje beduusd blijf ik daar op die deurmat staan.

Het versnellen is heel goed geweest. School had er in eerste instantie totaal geen rekening mee gehouden. Thuis merkten we echter, dat het niet goed ging en het leek of hij aan het onderpresteren was. Totdat hij ons liet merken dat hij door wilde. Groep 7 overslaan en door naar groep 8. Daarover zijn we met school in gesprek gegaan. Het gaat nu beter met hem dan ooit. Hij gaat zelfs zonder morren naar school en zijn resultaten zijn goed. Gewoon goed, moet ik erbij zeggen. Het blijft iets om in de gaten te blijven houden. Regelmatig nodigt de juf hem uit voor een gesprekje. Het doel van het werk wordt besproken, de motivatie en de inzet. Het is een voortdurend bewegingsproces om hem in de groeiende mindset modus te houden.

Als coach van hoogbegaafden zie ik hoe onwijs belangrijk het is om als ouders je kind te zien en te horen in zijn of haar behoefte. Los van kaders, methodes en protocollen vertrouwen op je gevoel. In ons geval vertelde dat gevoel; versnellen. Feitelijk was het nergens op gebaseerd. In ieder geval niet op denderende schoolresultaten. Er is een behoorlijk portie lef voor nodig om vanuit je intuïtie te handelen. Vanuit het kind; om aan te kunnen geven wat er speelt, dat kan overigens verbaal en net zo goed non-verbaal zijn. Denk niet dat het bij ons makkelijk is en was om te weten: waar doen we goed aan? Het is iedere keer weer een puzzel en het kost heel wat tijd en energie voordat de puzzel compleet is. Bovendien, er ligt telkens weer een nieuwe puzzel klaar. Het stukje lef hebben komt ook vanuit school, want hoe lastig is het als (toets)resultaten het versnellen alleen maar tegenspreken? Durf je als schoolleiding te vertrouwen op wat er is? Zonder dat je dat zwart op wit hebt? Tenslotte zijn het de ouders die bereid moeten zijn om zich kwetsbaar op te stellen. Zekerheid of een bepaalde beslissing de juiste is, krijg je niet. Aan de andere kant, of die beslissing nu rationeel of intuïtief wordt genomen in beide gevallen kan het alle kanten op gaan. Belangrijk is om met je kind in verbinding te blijven. Echte verbinding in liefde en aandacht en dat kent geen onderscheid in gevoel of ratio. Vertrouw erop.