#hoogbegaafd zijn

Niet fit door de hitte of de kou? Taaladvies Vlaanderen geeft uitleg over meteorosensitief zijn

Je wilt er helemaal niet over klagen. Tjonge, kijk toch eens, wat een prachtig zonnetje en geen wolkje aan de lucht. Op zich prima. Alleen denk ik dat voor mij het extreme tegen me werkt. 29 en 30 Graden is gewoon teveel van het goede en ik heb daar last van. Minder pit, minder energie en gewoon een beetje lamlendig. Op 24 juni las ik een artikel van Taaladvies Vlaanderen dat er een nieuw woord is: meteorosensitief. Dat gaat hierover en hoewel het woord aan de ene kant op mijn lachspieren werkt, ben ik op de een of andere manier ook wel blij met dit woord. Dat komt omdat ik dan denk als er een woord voor is, zullen veel meer mensen dan ik stiekem denken aan 20-25 graden. Dat is voor mij ideaal. Hoe zit jij erbij met dit weer? Vol energie of juist meer richting futloos?

Dit is de tekst van Taaladvies Vlaanderen:

Werkte het sombere weer van de afgelopen maanden op je gemoed? Dan ben je mogelijk meteorosensitief. Meteorosensitiviteit verwijst naar de gevoeligheid voor de weersomstandigheden, zowel lichamelijk als mentaal. Weergevoelige mensen ervaren bijvoorbeeld vermoeidheid of stemmingswisselingen door het slechte weer. Zonlicht zou dan weer een positieve invloed hebben. Vrouwen blijken meteorosensitiever te zijn dan mannen en het weer beïnvloedt mensen op verschillende manieren: veel mensen zijn gevoelig voor regen of somber weer, maar er zijn er ook die last hebben van zonnig of warm weer.

“Hij is gewoon lui” zei de juf van groep 3

Ik denk terug aan die ochtend en ik hoor de juf van groep 3 nog zeggen: “hij is gewoon lui’. Ik kijk haar aan en zij mij. Zij lijkt volledig overtuigd van haar mening. Met haar harde stem, zo’n stem die door je hersens heensnijdt, als je iets hoort waarvan alles in je zegt: hier klopt iets niet! En dat voelde ik al een tijdje. Wat voelde ik me machteloos. Het lag dus aan hem?

Toen hij groep 2 had overgeslagen, ging hij vol goede moed naar groep 3. Daar zou hij dan eindelijk echt iets gaan leren. Gelukkig maar, want zo jong als hij was, had hij al meer dan eens gevraagd waar school voor diende. In zijn beleving bleef het eureka moment van ‘eindelijk iets leren’ uit. Rond groep 3 blijkt een kind toch echt die drang naar leren zelf te hebben ontwikkeld, want het was echt niet zo dat wij dat verkondigden. Hij trok de stap-voor-stapaanpak echt niet. Letter voor letter, waardoor genoeg tijd om al het geleerde te analyseren. Zo gebeurde dit. Er moest van juf een boek mee naar huis. Leesmeters maken. Hij moest echt meer gaan lezen, dan kwam de rest vanzelf. Dus dat boekje ging mee naar huis en voordat ik het wist vloog het door de kamer. “Mama, weet je wat er in mijn boek staat?” Pik! Kijk maar, hier staat het: d-e k-i-p p-i-k-t. Dit is belachelijk! Dat lees ik niet meer.

Nu ik hier 13 jaar later als specialist hoogbegaafd zijn op terugkijk, zie ik waar het misgaat. Had ik dat toen maar geweten.

het moeten, waardoor het autonome van (keuze) vrijheid en eigen keuzes maken wordt geblokkeerd
stap-voor-stapaanpak die totaal niet aansluit en niemand die zich afvraagt of een andere aanpak, strategie wel zou werken?
het niet luisteren naar een ouder, die ziet dat het niet goed gaat met haar kind
het kind dat het graag goed wil doen, maar totaal kwijt is hoe dan?
een leerkracht die het probleem bij het kind laat en vergeet dat je ook kunt reflecteren op jezelf en het onderwijsaanbod
dat de leerkracht daarvoor om hulp mag vragen bij een collega, ouders, professional
onderpresteren, in groep 3 al..
……
…… Ik ben benieuwd waar jij aan denkt? Wat kun je toevoegen? Laat het weten!